Przeskocz do treści

2

Piotr Strzeżysz, Powidoki, Wyd. Bezdroza (Grupa Helion), Gliwice, 2014.

Przypominacie sobie film Powidoki Andrzeja Wajdy, a szczególnie jedną
z początkowych scen, kiedy Władysław Strzemiński ustami Bogusława Lindy wyjaśnia, że „człowiek tylko to zobaczy, co sobie uświadomi”1? Dwa lata wcześniej taki tytuł nadał swojej książce Piotr Strzeżysz. Jego powidoki to zapamiętane sceny, spotkania i odczucia z miejsc, do których zawiodła go jego rowerowa pasja. Czytaj dalej... "Piotr Strzeżysz, Powidoki"

3

Georgi Gospodinow, Fizyka smutku (bułg. w łacińskiej transkrypcji: Fizika na tagata), tłum. Magdalena Pytlak, Wydawnictwo Literackie, Kraków, 2018.

Fizyka smutku jest jak Bieguni Olgi Tokarczuk. Georgi Gospodinow przeplata wspomnienia, swoje oraz innych, a także obserwacje i zachowania, przekonując
o wszechobecności mitu, o tym, że wszystko już było, ale inaczej. A może tak samo? Czytaj dalej... "Georgi Gospodinov, Fizyka smutku"

2

C.S. Lewis, Smutek (ang.: A grief observed), tłum. Jadwiga Olędzka, Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa, 1967.

Smutek, rozpacz, skarga do Boga, refleksja. C.S. Lewis powoli godzi się z odejściem żony. Smutkiem, wydanym pod pseudonimem, autor cyklu powieściowego o Narnii aplikuje sobie terapię, przyznając pod koniec, że „te notatki, jako swego rodzaju obrona przed kompletnym załamaniem i klapa bezpieczeństwa spełniły jakąś dobrą rolę”1. Czytaj dalej... "C.S. Lewis, Smutek"

3

Roland Barthes, Imperium znaków (franc.: L’empire de signes), tłum. Adam Dziadek, Wydawnictwo KR, Warszawa, 1999.

Semiolog Roland Barthes odchodzi od narzędzia, jakim są znaki i znajduje przyjemność w ich poznawaniu. W Imperium znaków autor podróżuje przez japońskie  symbole, skupiając się na nich samych i dostrzegając subtelność wyrażania przez nie elementarnych wrażeń. Nie szuka niczego, co nie jest w nich wprost wypowiedziane. Czytaj dalej... "Roland Barthes, Imperium znaków"

5

Roland Barthes, Światło obrazu. Uwagi o fotografii (franc.: La chambre claire. Note sur la photograpie), tłum. Jacek Trznadel, Wyd. Aletheia, Warszawa, 2008.

Światło obrazu powstało w niezwykłych okolicznościach. Roland Barthes, jeden
z najsłynniejszych francuskich krytyków literackich, semiolog, mieszkał przez większość życia z matką. Trauma związana z jej śmiercią znajduje ujście
w spontanicznie spisywanym Czytaj dalej... "Roland Barthes, Światło obrazu. Uwagi o fotografii"

6

Marek Bieńczyk, Kontener, wyd. Wielka Litera, Warszawa, 2018.

Co wrzucił Marek Bieńczyk do Kontenera? „»Jeden zmarły dodać drugi zmarły nie czynią dwóch«; każdy jest jeden, każdy jest sam, każdy jest ważny”*. Śmierć matki staje się punktem wyjścia dla opisu reakcji i przeżyć, nawiązań literackich, filozoficznych i ogólnokulturowych. Eseje… zmartwień. Czytaj dalej... "Marek Bieńczyk, Kontener"

Miljenko Jergović, Bębny nocy. Studium (Doboši noći. Studija), tłum. Magdalena Petryńska, Wyd. Książkowe Klimaty, Wrocław, 2019.

Miljenko Jergović, pisząc Bębny nocy. Studium, analizuje nieistniejące dzieło literackie. Jergović pokazuje, jak przepleść prawdziwe postaci i miejsca z wymyśloną historią, a następnie podać to w sposób, który wciąga po uszy. Czytaj dalej... "Miljenko Jergović, Bębny nocy. Studium"

1

Zyta Rudzka, Krótka wymiana ognia, Wydawnictwo W.A.B., Warszawa, 2018.

Krótka wymiana ognia to rachunek życia poetki w jesieni życia. Chociaż nie — Zyta Rudzka napisała gorzką spowiedź starzejącej się kobiety, która chce żyć, ale która
w oczach innych wygląda jak „krzywo zawieszona reprodukcja Guerniki”*. Czytaj dalej... "Zyta Rudzka, Krótka wymiana ognia"

4

Olga Tokarczuk, Bieguni, Wydawnictwo Literackie, Kraków, 2008.

Jaka jest książka Bieguni Olgi Tokarczuk? Czytając ją w głębi fotela w domu, nie potrafiłem zaskoczyć. Monotonia i oczywistość, myślałem. Otworzywszy ją w pokoju hotelowym po kilku tygodniach podróży*  poczułem, że trudno o lepszy moment, Czytaj dalej... "Olga Tokarczuk, Bieguni"

2

Max Blecher, Rozświetlona jama. Dziennik sanatoryjny (rum. Vizuina luminată. Jurnal de sanatoriu), tłum. Joanna Kornaś-Warwas, Wyd. Książkowe Klimaty, Wrocław, 2018.

Max Blecher ustami swojego bohatera już na pierwszej stronie wspomnień Rozświetlona jama. Dziennik sanatoryjny pyta: „Na czym polega zatem doniosłość chwili, gdy jeszcze trwa"?*. Czytaj dalej... "Max Blecher, Rozświetlona jama. Dziennik sanatoryjny"