Przeskocz do treści

1

Elizabeth Strout, Olive powraca (ang.: Olive, again), tłum. Ewa Horodyska, Wyd. Wielka Litera, Warszawa, 2019.

W Olive powraca Elizabeth Strout odnawia znajomość z Olive Kitteridge, tytułową postacią swojej powieści nagrodzonej Pulitzerem w 2009 r. Czy sequel dorównuje pierwszej odsłonie? Czytaj dalej... "Elizabeth Strout, Olive powraca"

5

James Baldwin, If Beale Street could talk, Penguin Books (Penguin Classics), 2019.

Ktoś: „Ten Baldwin napisał love story”. Ja: „Tak, ale Gdyby ulica Beale umiała mówić, to powiedziałaby znacznie więcej”. Ten sam ktoś: „Czyli co? Mów!”. Wciąż ten sam ja (zasiadając w głębokim fotelu): „Posłuchaj więc”. Czytaj dalej... "James Baldwin, Gdyby ulica Beale umiała mówić"

5

Jarosław Czechowicz, Toksyczność, Wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa, 2019.

Czytając Toksyczność, co kilka rozdziałów zatrzymywałem się, mrucząc do siebie
„O, Jezu!”. Jarosław Czechowicz pisze wprost i nie upiększa ani fabuły, ani języka. Jeżeli to, o czym pisze, jest takie w rzeczywistości, to ja się do takiego świata nie zapisuję. Czytaj dalej... "Jarosław Czechowicz, Toksyczność"

3

Nora Iuga, Dama z młodzieńcem (rum.: Sexagenara şi tânărul), tłum. Kazimierz Jurczak, Wydawnictwo Universitas, Kraków, 2018.

Nora Iuga w powieści Dama z młodzieńcem pisze elegancko, żeby nie powiedzieć: wykwintnie. To strumień świadomości o tym, jak żyć wartościowo, o miłości,
o wartości pisarstwa oraz czym to ostatnie właściwie jest. Autorka stawia pytania,
a jej bohaterka, dojrzała poetka w swoim monologu wypełniającym książkę wysmakowanie wspomina i analizuje, prowokuje i zwodzi. Czytaj dalej... "Nora Iuga, Dama z młodzieńcem"

3

Hiromi Kawakami, Niedźwiedzi bóg 2011 (jap. w transkrypcji łac.: Kamisama 2011), tłum. Beata Kubiak Ho-Chi, wyd. Tajfuny, Warszawa, 2019.

Karolina Bednarz we wstępie do książki pisze, że „11 marca 2011 r. dzieli Japonię na przed i po”, a Niedźwiedzi bóg 2011 Hiromi Kawakami pozostaje „podstawą kanonu literatury po Fukushimie”. Czytaj dalej... "Hiromi Kawakami, Niedźwiedzi bóg 2011"

1

Romulus Vulpescu, Niezwykły koncert (rum.: Exerciții de stil), tłum. Irena Wierzbanowska-Kawalec, Wydawnictwo Literackie, Kraków, 1978.

Niezwykły koncert, tekst otwierający tom opowiadań, rzeczywiście jest niezwykły. Jednocześnie, egzemplifikuje jeden z nurtów reprezentowanych w zbiorze Romulusa Vulpescu. Czytaj dalej... "Romulus Vulpescu, Niezwykły koncert"

Jean-Paul Dubois, Tous les hommes n’habitent pas le monde de la même façon (franc. — tłum. moje: Nie każdy żyje tak samo), wyd. Édition de l’Olivier, Paryż, 2019.

Jean-Paul Dubois opisuje prostą historię człowieka, który życie traktuje zerojedynkowo. Niestety, nie wszyscy z jego otoczenia wyznają tę samą zasadę
i różnica postaw stopniowo prowadzi do nieuchronnego zderzenia. Oto powieść
z Nagrodą Goncourtów za 2019 r. Czytaj dalej... "Jean-Paul Dubois, Tous les hommes n’habitent pas le monde de la meme façon"

2

Bernard Cornwell, Pieśń łuków. Azincourt (ang. Azincourt), tłum. Tomasz Tesznar, Wydawnictwo Esprit, 2009.

Bernard Cornwell uchodzi za jednego z najwybitniejszych współczesnych brytyjskich pisarzy przygodowych powieści historycznych, a Azincourt, dziś mała pikardyjska wioska, przed niemal  605 laty była świadkiem jednej z najbardziej spektakularnych bitew średniowiecznej Europy. Czytaj dalej... "Bernard Cornwell, Azincourt"

9

Matĕj Hořava, Dwa opowiadania: Międzylądowanie i Wyspy, tłum. Anna Radwan-Żbikowska, Nowy napis nr 4/2019.

W grudniowym numerze z 2019 r. magazynu Nowy napis znajdziemy m.in. dwa opowiadania Matĕja Hořavy Międzylądowanie oraz Wyspy. Autor znany jest już polskiemu czytelnikowi dzięki wydanemu w 2017 r. przekładowi jego zbioru opowiadań Palinka. Prozy z Banatu, który ukazał się nakładem wrocławskiego wydawnictwa Książkowe Klimaty. Czytaj dalej... "Matĕj Hořava, Międzylądowanie i Wyspy"

3

Thomas Bernhard, Bratanek Wittgensteina. Przyjaźń (niem.: Wittgensteins Neffe. Eine Freudschaft), tłum. Marek Kędzierski, Wydawnictwo Czytelnik, Warszawa, 2019.

W powieści Bratanek Wittgensteina. Przyjaźń. miłośnicy twórczości Bernharda dostali do ręki Austriaka takiego, jakiego już znają. Jednoakapitowy monolog, liczne powtórzenia, wszechobecny krytycyzm wobec otoczenia, ale nade wszystko charakterystyczna precyzja obserwacji oraz wystudiowany język nie pozwalają na pomyłkę. Czytaj dalej... "Thomas Bernhard, Bratanek Wittgensteina. Przyjaźń"